Historia

Początki

Oficjalnie początek Realu Zaragoza to rok 1932. Wtedy to dwie ówczesne drużyny z Saragossy: Iberia CF ("Avispas"-osy) i Zaragoza CD ("Tomates"-pomidory) połączyły się w jedną. Jednak ta decyzja nie spodobała się kibicom. Pierwsze próby połączenia zespołów nie powiodły się, jednak stworzenie jednego potężnego teamu było przesadzone. Dotychczasowi zagorzali rywale z powodów ekonomicznych i sportowych ogłosili upadek i wkrótce potem-18 marca 1932 kluby podpisały dokument, na mocy którego powstał Real Zaragoza. Nowa drużyna przyjęła jako swoje barwy kolory Federacji piłkarskiej Aragonii-biały i niebieski, stad przydomek "Blanquillos".

Los Alifantes

W latach 30-tych klub miał w swoich szeregach legendarną generacje piłkarzy z talentem i imponującą kondycją fizyczna. Właśnie dlatego nazwano ich "Los Alifantes"-po katalońsku słonie. Legenda mówi, że nazwał ich tak jeden z widzów meczu, w którym już w pierwszej połowie Real wygrywał 3-0. Widząc przewagę "Blanquillos" kataloński kibic krzyknął z trybun: "Niemożliwe strzelić im gola, są jak słonie". Właśnie ta drużyna zdołała po raz pierwszy w historii klubu wywalczyć awans do Primera División w 1936 roku. Tworzyli ją wtedy: Lerin, Gomez, Alonso, Pelayo, Municha, Ortúzar, Ruiz, Amestoy, Olivares, Arnanz, Primitivo, Bilbao, Inchausti oraz Uriarte. Grali ówcześnie na stadionie "Torrero". Niestety, wojna domowa, która wybuchła w Hiszpanii w 1936 zniszczyła drużynę. Wielu z piłkarzy poległo na polu walki, albo spędziło lata w wiezieniach.

Czarna Epoka

Lata 40-te i 50-te były raczej nieciekawe dla Realu Saragossa. Na początku lat 40-tych drużyna zdobyła mistrzostwo Hiszpanii amatorów. Kolejne lata przyniosły wiele zmian w futbolu. W Saragossie także nastąpiły zmiany. 30 marca 1951 roku zmieniono nazwę klubu z Club Zaragoza C.F. na Real Zaragoza C.D., a także lew z herbu dumnie zaczął nosić koronę królewską. W latach 1956/57 stworzono kategorie młodzieżowe Saragossy i położono nacisk na wychowanie przyszłych piłkarzy.

Z Torrero na La Romareda

Dziś największe źródło zysków dla klubów to telewizja, ale niegdyś było nim sprzedaż biletów. Dlatego tez, pod koniec lat 40-tych władze Saragossy zaczęły myśleć o nowym, większym stadionie. W 1951 roku prezes klubu Dr. Abril wykupił na własność stadion w dzielnicy Torrero, żeby później móc go sprzedać i zlikwidować długi. Stało się to latem 1954 roku, kiedy prezesem był już Cesareo Alierta. Real mógł jednak używać stadion przez następne 5 lat. Te 5 lat przeznaczono na budowę nowego obiektu. Tym sposobem 9 lutego 1956 zdecydowano, że nowy stadion będzie budowany w centrum miasta i otrzyma nazwę La Romareda. 8 września 19567 roku odbyła się uroczysta inauguracja nowego stadionu podczas meczu Real Saragossa - Osasuna Pampeluna. Spotkanie wygrali gospodarze 4-3, bramki zdobyli wówczas Villa dwie, Wilson, Murillo dla Saragossy oraz Areta, Gabino, Glaria dla przeciwnika.

Pięciu Wspaniałych (Los Cinco Magnificos)

Dzięki sprzedaży starego stadionu i inteligentnej polityce finansowej w kolejnych latach Real Zaragoza mógł kupować wyśmienitych piłkarzy. Tak rozpoczęła się chyba najlepsza epoka w historii klubu. Epoka "Pięciu Wspaniałych" - przydomek wywodzi się od westernu "Siedmiu Wspaniałych" -  legendarny atak złożony z pięciu wyśmienitych zawodników, którymi byli Canario, Santos, Marcelino, Villa i Lapetra. To właśnie oni razem z innymi graczami jak Santamaría albo Reija (jedyny piłkarz Saragossy, który zagrał w dwóch finałach Mistrzostw Świata) zagrali w czterech finałach Pucharu Hiszpanii (wówczas Pucharu Generała, dziś Pucharu Króla), wygrywając dwukrotnie oraz zdobywając Puchar Europejski.

FINAŁY
23/06/1963, Nou Camp: FC Barcelona 3 - Real Zaragoza 1 (Villa )
05/07/1964, Santiago Bernabeu: Real  Zaragoza (Lapetra, Villa )- Atlético Madryt 1
04/07/1965, Santiago Bernabeu: Real Zaragoza 0 - Atlético Madryt 1
29/05/1966, Santiago Bernabeu: Athletic Bilbao 0 - Real Zaragoza 2 (Villa, Lapetra )

Najlepszym rokiem tej legendarnej drużyny był 1964 pod wodzą trenera Luisa Bello .Oprócz Pucharu Hiszpanii Blanquillos zdobyli także Puchar Europy eliminując po drodze Iraklis, Lausanne, Juventus, Lieggois i w finale pokonując Valencię na Camp Nou 2-1 (Villa, Marcelino ). Do tego wszystkiego Marcelino został w tym samym roku bohaterem Hiszpanii, kiedy to w finale Mistrzostw Europy z ZSRR pokonał Lwa Yaschyna i dał hiszpańskiej reprezentacji pierwszy tytuł mistrzowski.

Los Zaraguayos

Kolejna pamiętna drużyna w historii Saragossy była nazywana "Zaraguayos". Ich porywająca gra zachwycała publiczność, chociaż nie zdobyli żadnego tytułu (zostali wicemistrzami Primera Division w 1975 roku oraz 3 miejsce w 1974 roku, zagrali także w finale Pucharu Hiszpanii w 1976 ). Klub tymczasem się rozwijał. 11 lipca 1974 roku zdecydowano się na powiększenie i modernizacje La Romareda (prace zakończono 31 sierpnia 1977 ). Wkrótce potem klub po raz pierwszy zorganizował Turniej Piłkarski Miasta Saragossy (Trofeo Ciudad de Zaragoza). 19 października otwarto Ośrodek Treningowy Realu Saragossa, który znajduje się na przedmieściach. Do dziś wśród lasów, trenują tam piłkarze zawodowi i drużyny młodzieżowe.

Kiedy kibice jeszcze nie ochłonęli po okresie  "Pięciu Wspaniałych" dowództwo nad drużyna objął trener Cid Carriega. Wraz z nim do Saragossy trafili Paragwajczycy Arruá, Soto, w drużynie był już także Ocampos i inni piłkarze z Ameryki Południowej, tacy jak Diarte, Blanco czy Ovejero. Z połączenia słowa Zaragoza i Paragwajczycy (po hiszpańsku Paraguayos ) powstał dla tamtej drużyny przydomek "Zaraguayos".

Lata 80-te

Na początku lat 80-tych znów odnowiono i powiększono La Romareda, by mogły rozgrywać się tam mecze Mistrzostw Świata Hiszpania´82. W 1983 roku rezerwy Realu-Deportivo Aragón rozegrały świetne mecze w Segunda B, wygrywając Puchar Króla i zdobywając mistrzostwo Ligi Amatorów. 26 kwietnia 1986 roku Real Saragossa  zdobywa swój trzeci Puchar Hiszpanii. Podopieczni trenera Luisa Costy w półfinale tych rozgrywek wyeliminowali Real Madryt, a w finale zmierzyli się z Barcelona na Vicente Calderón. Blanquillos wygrali finałową potyczkę 1-0 po bramce Rubena Sosy.

Real Zaragoza S.S.A.

Na początku lat 90-tych Real Zaragoza, tak jak większość hiszpańskich klubów,  zmuszony był przekształcić się w Sportowa spółkę akcyjną (Sociedad Anónima Deportiva-SAD ). Hiszpański rząd tym sposobem chciał mieć pewność, że kluby nie zbankrutują. Ustawa z dnia 5 lipca 1991 roku dawała klubom czas do 30 czerwca 1992 roku. Tylko 4 kluby w Hiszpanii, z pozytywnym balansem ekonomicznym, nie były do tego zmuszone (Athletic Bilbao, Osasuna Pampeluna, FC Barcelona i Real Madryt ). 25 marca 1992 roku rozpoczęto proces przemiany Realu Zaragoza C.D. w Real Zaragoza S.A.D .W klimacie niepewności pojawił się biznesmen z Saragossy Alfonso Solans Serrano (właściciel ogromnej fabryki materaców Pikolin, znanych w całym kraju ) i kupił 51% akcji. "Rządy" pana Solansa rozpoczęły się dokładnie 2 września 1992 roku. Otoczony swoimi doradcami powoli doprowadzał klub do równowagi ekonomicznej i spokoju. Później przyszły także sukcesy sportowe. W 1993 roku do Rady Zarządców dołączył syn właściciela Alfonso Solans Solans.

Puchar Europejski(10/05/1995)

4 marca 1991 roku Real Saragossa remisuje z Espanyolem Barcelona. Fatalne wyniki i gra drużyny powodują zwolnienie trenera Ildo Maneiro. Nowym trenerem zostaje jego dotychczasowy asystent, młodziutki Victor Fernandez. Ratuje on Real przed spadkiem w dwumeczu z Marcią i od tej pory zaczyna się epoka futbolowego spektaklu (fútbol espectáculo ) - zgodnie z filozofią Fernandeza. W roku 1993 Zaragoza awansuje do siódmego w historii finału Pucharu Hiszpanii. Jednak mecz na stadionie Mestalla z Realem Madryt stal pod znakiem skandalu sędziowskiego. Wygrała drużyna z Madrytu 2-0.

W 1994 roku La Romareda otrzymuje swój obecny wizerunek, a drużyna kontynuuje dobrą passe grając widowiskowa piłkę. Rozgrywki ligowe kończy na wysokim 3 miejscu i po raz kolejny gra w finale Pucharu Hiszpanii. Po pokonaniu po rzutach karnych Celty Vigo na stadionie Vicente Calderón kolejne trofeum trafiło do klubowej gabloty. Tym samym Saragossa kończy sezon awansując do Pucharu Zdobywców Pucharów.

W tym to turnieju, już w kolejnym sezonie, Blanquillos przechodzi kolejne rundy eliminując Glorie Bistrita, Tartan Presov, Feyenoord Rotterdam i Chelsea Londyn. W finale czekał Arsenal....Mecz finałowy rozgrywał się 10 maja 1995 roku w Paryżu i był bardzo wyrównany. Pierwszego gola strzelił dla Realu Zaragoza Juan Eduardo Esnaider. Zaraz potem wyrównał Arsenal. I tak doszlo do dogrywki. W ostatnich minutach spotkania kiedy wydawało się że o wszystkim zadecydują rzuty karne, Mohamed Ali Amar "Nayim" zdecydował się na strzał z polowy boiska. Bramkarz rywali David Seaman, zbyt wysunięty do przodu nie obronił tego strzału i to Hiszpanie mogli się cieszyć z triumfu. Ten gol wszedł do historii Realu Zaragoza i do serc wszystkich fanów.

Od zdobycia Pucharu do Segunda Division

W 1996 roku po śmierci prezesa Solanasa Serrano, jego syn Alfonso Solans Soláns przejął rządy nad klubem. Po odniesieniu zwycięstwa w finale Pucharu Zdobywców Pucharów zaczęto także od nowa budować drużynę co przyczyniło się do sukcesów. Zespół pod wodzą trenera Txetxu Rojo aż do ostatniej kolejki walczył o mistrzostwo ligi. Niestety ostatecznie Saragossa musiała się zadowolić zakwalifikowaniem do Pucharu UEFA. Za to hiszpański selekcjoner José Antonio Camacho docenił świetny sezon w wykonaniu zawodników z La Romareda i trzech z nich dostało powołanie do kadry, byli to Paco Jemez, Marcos Vales i bramkarz Juanmi. Była to tez epoka bardzo dobrych nabytków, jak choćby Savo Milosević, który do dziś pozostaje jednym z idoli kibiców, oraz prężnego rozwijania się klubu. 30 marca 2000 roku zainaugurowano nową siedzibę Pabellón Multiusos Alfonso Soláns Serrano, która zawiera tez siłownie, muzeum i sklepik klubowy. Całość znajduje się na przeciwko La Romareda.

W sezonie 2000/2001 Saragossa w lidze grała słabo, ale na otarcie łez po raz kolejny Blanquillos awansowali do finału Copa Del Rey, gdzie bez problemów pokonali Celte Vigo trenowaną wtedy przez.... Victora Fernandeza. Po ostatnim gwizdku sędziego na tablicy świetlnej widniało 3:1, a gole dla Saragossy strzelali Aguado, Jordi i Jamelli.

Saragossa w Primera Division spędziła większość swojej historii - łącznie 45 sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Wiele razy byli o krok od mistrzostwa, ale zawsze czegoś brakowało. Kryzys z początku XXI wieku nie został zażegnany i tak w 2002 roku po 25 latach nieprzerwanej walki w 1 lidze Saragossa, mając kilku ciekawych piłkarzy po katastrofalnym sezonie spadła do Segunda Division z ostatniego, 20 miejsca w tabeli. W klubie zaszły poważne zmiany, ale cel był tylko jeden, powrót po roku banicji do Primera Division. Po sezonie spędzonym w "piekle" pod wodza Paco Floresa Saragossa awansuje jak wicemistrz Segunda na należne im miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej. Żeby nie powtórzyła się już nigdy obecna sytuacja postanowiono zainwestować większe pieniądze w drużynę.Jak pokazał czas, to nie wystarczyło. Paco Floresa zastąpił Victor Munoz, a na La Romareda zostali sprowadzeni tacy gracze jak Gabriel Milito, Leonardo Ponzio czy David Villa. Saragossa w lidze jako beniaminek grała dobrze zajmując bezpieczna pozycje w środku tabeli. Co innego w Pucharze Hiszpanii. Jak we wcześniejszych latach Blanquillos pokazali, że doskonale graja w meczach pucharowych. Na pewno nikt wtedy nie spodziewał się finału Real Madryt - Real Saragossa, a tym bardziej wygranej tych drugi. Tym bardziej, ze Manos przegrywali w tym spotkaniu już 0:2. Jednak po kapitalnym finiszu i jeszcze lepszej bramce Luciano Galletiego, Saragossa po raz 6 w historii zdobywa Copa Del Rey i ponownie zagra na europejskich boiskach. Na ulicach miasta do białego rana trwała fiesta.

24 sierpnia 2004 roku Zaragoza pokonuje Valencię 3-1 i zdobywa swój pierwszy Superpuchar Hiszpanii. W tym dwumeczu debiutuje tez młodziutki Alberto Zapater, późniejszy kapitan zespołu. Sezon Saragossa kończy ponownie w środku stawki. W pucharze UEFA po niemałych problemach wychodzi z grupy. Następnie po dwóch remisach i lepszym stosunku bramek eliminuje Fenerbahce. Niestety w 1/8 za mocna okazała się Austria Wiedeń.

Kolejny sezon to strata rzecz Valencii Davida Villi. Jednak klub znalazł idealnych następców. Sprowadzeni zostali Ewerthon z Borussii Dortmund oraz Diego Milito z Genoi. Poczałkowo wydawało się, że drużyna w końcu zadomowi się w górnej polowce tabeli i wywalczy poprzez ligę awans do europejskich pucharów. Niestety w decydującej fazie sezonu drużynę dotknął kryzys i Puchar UEFA będący na wyciągniecie ręki znacząco się oddalił. Ostatecznie Saragossa sezon zakończyła na rozczarowującym, 12 miejscu. Zupełnie inny zespół mogliśmy podziwiać w Pucharze Hiszpanii, w którym podopieczni Victora Munoza szli niczym burza.Wyeliminowanie Barcelony oraz Realu Madryt (historyczne zwycięstwo 6-1 oraz 4 gole Diego Milito przeszły do historii klubu ). Niestety zmęczenie sezonem dało o sobie znać w finale rozgrywek, gdzie Espanyol Barcelona bez najmniejszych problemów rozgromił Saragossę 4:1.

Nowa Saragossa

25 maja 2006 roku Alfonso Soláns sprzedaje swoje akcje w klubie i nowym właścicielem klubu zostaje Agapito Iglesias, który jest również właścicielem grupy firm budowlanych Codesport. 7 czerwca tego samego roku nowy właściciel mianuje na stanowisko prezesa dotychczasowego Ministra Ekonomii w rządzie Aragonii - Eduardo Bandresa. Agapito obiecał zbudować jedną z najlepszych drużyn w Hiszpanii, a także w całej Europie. Zaczął od zakupienia Pablo Aimara z Valencii za 11 milionów euro. W głosowaniu mającym miejsce w tym samym roku fani zdecydowali, że Argentyńczyk jest największą gwiazdą, która przywdziewała kiedykolwiek trykot Blanquillos. Oprócz niego do klubu dołączyły takie sławy jak Andres D'Alessandro, Juanfran, Carlos Diogo czy młodziutki Gerard Pique. Do swojego "domu" powrócił Victor Fernandez, który został nowym, starym trenerem zespołu.

Transfery przynoszą oczekiwany skutek i po dobrym sezonie, w którym nie było klubu, który nie bałby się przyjeżdżać do stolicy Aragonii, Saragossa zajmuje 6 miejsce ocierając się o Ligę Mistrzów. Dla zarządu to było jednak za mało. W związku z grą w europejskich pucharach latem 2007 roku do drużyny dołączają znani i znakomici piłkarze - Roberto Ayala, Ricardo Oliveira, Francelino Matuzalem, Francesco Pavón, Javier Paredes, Javier Lopez Vallejo oraz Gabi. Z okazji 75 lecia kluby piłkarze Ci mieli zapewnić historyczny awans do Ligi Mistrzów. Nieliczni upatrywali w Saragossie jednego z kandydatów do walki o mistrzostwo Hiszpanii...

Wielkie Plany, Wielka Rozpacz

Rzeczywistość okazała się jednak brutalna. Saragossa grała słabo już w okresie przygotowawczym co potwierdziło się w pierwszej kolejce sezonu, gdzie na wyjeździe podopieczni Victora Fernandeza ulegli beniaminkowi z Murcii 2-1. Mecze na obcym terenie były zmorą Saragossy, gdzie wygrali tylko raz, w Almerii po bramce Diego Milito. To, wewnętrzne konflikty, liczne kontuzje oraz częste zmiany szkoleniowców ( klub w tamtym sezonie prowadziła czwórka trenerów, Victor Fernandez, Ander Garitano, Javier Irureta i Manolo Villanova ) w głównej mierze przyczyniły się do 18 miejsca na koniec sezonu i jednocześnie spadkiem do Segunda Division. Zaraz po degradacji z klubem pożegnał się dyrektor sportowy, Miguel Pardeza. Na konferencji prasowej Agapito Iglesias oglosil ze nie wycofuje się z drużyny i razem ze swoim zapleczem finansowym pomoże w powrocie do Primera Division. Nowym trenerem został ceniony w Hiszpanii Marcelino Garcia Toral, który podpisał dwuletni kontrakt. Do zespołu dołączyli tacy zawodnicy jak Javier Arizmendi, Jorge Lopez czy Braulio. Przez długie miesiące Saragossa nie potrafiła się jednak dostosować do rozgrywek grając momentami bardzo słabo. Przełomowe jak się okazało było zimowe okienko transferowe podczas którego klub opuścił Ricardo Oliveira. Na La Romareda powrócił za to ulubieniec kibiców Leonardo Ponzio oraz przesunięto do pierwszego składu Andera Herrere, jak pokazała przyszłość były to znakomite posunięcia. Ostatecznie Blanquillos zanotowali serię 16 kolejnych meczów bez porażki i z drugiej pozycji wywalczyli awans. Bohaterem sezonu został Ewerthon, który był autorem aż 28 goli.

Ciąg Dalszy Nastąpi...