10 maja 1995

Puchar Zdobywców Pucharów był do momentu jego likwidacji jednym z najważniejszych trofeów w Europie. Zdobywca pucharu mógł się zatem uznawać za drugą najlepszą drużynę Starego Kontynentu. W sezonie 1994/1995 w tych elitarnych rozgrywkach udział brała Saragossa dzięki zdobyciu po raz piąty w swojej historii Copa Del Rey.

W pierwszej rundzie Saragossa musiała stawić czoła Glorii Bistrica. Mimo porażki 2-1 w pierwszym spotkaniu, drużyna z Hiszpanii w rewanżu nie dała Rumunom żadnych szans odnosząc pewne 4 bramkowe zwycięstwo. Druga runda i kolejny wyjazd na wschód Europy, tym razem do Słowacji, gdzie na Blanquillos czekała ekipa Tatran Presov. Tym razem obyło się bez najmniejszych problemów i po dwóch wygranych 2-1 oraz 4-0 Saragossa awansowała do ćwierćfinału.

Na drodze podopiecznych Victora Fernandeza stanął holenderski Feyenoord Rotterdam. 2 marca w Rotterdamie górą byli gospodarze, którzy odnieśli skromne zwycięstwo 1-0. Dwa tygodnie później na La Romareda wspaniały doping kibiców poprowadził Saragossę do dwubramkowej wygranej, która dała awans do półfinału tej imprezy. Tam na Blanquillos czekała drużyna Chelsea Londyn. Ku zdziwieniu wszystkich w Hiszpanii gospodarze nie dali Anglikom najmniejszych szans odnosząc przekonywujące zwycięstwo w stosunku 3-0. Rewanżowy mecz dostarczył kibicom mnóstwo emocji, ale ostatecznie angielski klub nie zdołał odrobić strat z pierwszego pojedynku i to Saragossa awansowała do finału Pucharu Zdobywców Pucharów.

Zdecydowanym faworytem meczu rozgrywanego na Parc des Princes w Paryżu był obrońca tytułu, Arsenal Londyn. Mecz toczył się w wolnym tempie, obie ekipy przez długi czas nie chciały się otworzyć i dać rywalowi szans na skuteczny atak. Pierwsza połowa nie przyniosła oczekiwanych emocji i zakończyła się bezbramkowym remisem. W 68 minucie doczekaliśmy się w końcu pierwszej bramki. Jej autorem był Esnaider, który kapitalnie uderzył zza pola karnego nie dając najmniejszych szans bramkarzowi Arsenalu na skuteczną interwencję. Na odpowiedź Arsenalu nie trzeba było długo czekać. Zaledwie 8 minut później za sprawą Johna Hartsona Kanonierzy wyrównali. Takim też wynikiem zakończyły się regulaminowe 90 minut, w których to Hiszpanie byli zespołem lepszym.

Obie drużyny były zmuszone do rozegrania dodatkowych minut i rozstrzygnięcia meczu na swoją korzyść. Piłkarze Realu Saragossa za wszelką cenę chcieli uniknąć rzutów karnych, po których to Arsenal wyeliminował w półfinale włoską Sampdorie. Kiedy wydawało się, że konkurs jedenastek jest nieunikniony w 120. minucie gry zdarzyło się coś nieprawdopodobnego. Fatalne ustawienie Davida Seamana zauważył Nayim i zdecydował się na strzał z około 49 metrów. Ku zaskoczeniu wszystkich kibiców zgromadzonych na Paryskim stadionie piłka zatrzepotała w siatce bramki Arsenalu i to Saragossa mogła się radować ze zdobycia upragnionego trofeum.

W powrocie do Zaragozy piłkarze byli witani niczym bohaterowie, a dla autora zwycięskiego trafienia w hiszpańskiej miejscowości Trasmoz jedną z ulic nazwano "Ulicą Bramki Nayima". 10 maja 1995 roku Hiszpanie udowodnili po raz kolejny, że Dawid jest w stanie pokonać Goliata.

Pierwsza Runda
Gloria Bistrita - Real Saragossa 2-1  0-4

Druga Runda
Tatran Presov - Real Saragossa 0-4  1-2

Ćwierćfinał
Feyenoord Rotterdam - Real Saragossa 1-0  0-2

Półfinał
Real Saragossa - Chelsea Londyn 3-0  1-3

Finał
Real Saragossa - Arsenal  Londyn 2-1
68' 1-0: Esnaider
76' 1-1: Hartson
120' 2-1: Nayim

Real Saragossa
Cedrun, Belsue, Caceres, Aguado, Solana, Poyet, Aragon, Pardeza,
Higuera (Sanjuan 77 (Geli 111)), Nayim, Esnaider

Arsenal Londyn
Seaman, Dixon, Adams, Linighan, Winterburn (Morrow 47), Keown (Hillier 46),
Parlour, Schwarz, Merson, Wright, Hartson